Inspiratie

herfst pensioen
donkeroranje handen

"Bij binnenkomst in haar nieuwe huis krijgen de gasten drie gekleurde 'toegangskaarten', voor elke verdieping één. Daarop heeft zij haar intenties geschreven van hoe ze in elke kamer wil leven: haar wensen, haar hoop en haar mogelijkheden. De gasten beantwoorden deze intenties door in elke kamer een speelse opdracht te vervullen."

Housewarming, Utrecht.

grafmand rood

Geluk

De dag staat timide aan mijn raam.

Hij komt niet eens naar binnen.

Jawel, dit is een mooie grijze dag.

Er is geluk genoeg,

maar we merken het niet meer op.

Ik zal me erin blijven oefenen

om het licht op de bladeren

en de kleine dagelijkse weldadigheden

te leren zien als geluk.

Het is geen groot, afgerond gegeven,

niet iets theatraals of geëxalteerds.

Geluk dat als een bombastische optocht voorbijkomt,

bestaat niet.

Het is klein, teer en verspreid.

Geluk maakt stil.

Tuin de Zintuigen

DE TUIN DER ZINTUIGEN

Hoor je het ruisen van de vroege cyclamen

het klapperen van de vleugels van de vliegen

het vallen van de overrijpe pruimen in het gras

het zingen van de wind?


ruik je de geur van natte hagen in de doolhof

de geur van neergeregend stof

het kruidige basilicum, de selderij

het luie parfum van lavendel?

 

voel je de champagneblaadjes van de rozen

de stekels in je vingers, de druppels over je rug

voel je de beweging in de lucht

het ruwe hout van de hekken?


proef je in de tuin der zintuigen mijn huid

proef je mijn lippen, mijn handen op je lichaam

het fluweel van vlindervleugels op je tong

de stroeve rode peren en rabarber, de modder, het graniet?


zie je mij, zie je de fontein en het kasteel?

het wildebloemenveld en alles wat er is? zie je

jou en mij, en met je hoofd ver achterover:

de takken van de pruimenbomen tegen de blauwe lucht?

 

------------------------------------

uit: 'De tempel van Saturnus', 2004.

Schrijver: Andrea Voigt

Lees meer...

Herfst is even wennen

een gedicht van Rainer Maria Rilke dat goed past bij het huidige herfstweer.

Bladeren vallen, vallen van daarginds

alsof verre tuinen verwelken in de hemel;

zij vallen met afwijzende gebaren.

En in de nachten vervalt de zware aarde

uit alle sterren in eenzaamheid.

Wij vallen allemaal. Deze hand hier valt.

En zie de anderen: het is in allen.

En toch is er Een, die al dit vallen

oneindig zachtjes in zijn handen houdt.

Hedi Hegeman van Kairos Rituelen wijdde een zondagse dienst aan dit gedicht, en symboliseerde dit door een waxinelichtjeshouder in de vorm van twee geopende handen, van ceramiek, met het lichtje tussen de vingers.

Inspiratie

Nooit meer "gecondoleerd"? InRitual en HCC op zoek naar een goed alternatief

Krijgt u ook zo'n rare smaak in uw mond van het woord 'gecondoleerd'? Dat drukt toch niets uit; geen medeleven, geen hartelijkheid...

Lees meer...

"Terugkijkend op de rivier ziet ze de vijftig stenen die ze ooit heeft verlegd. Elke steen heeft z'n eigen karakter: soms licht, soms glad, dan weer hoekig of zwaar."
Vijftigste verjaardagsceremonie, Kinrooi (België).

herfst pensioen
donkeroranje handen

"Bij binnenkomst in haar nieuwe huis krijgen de gasten drie gekleurde 'toegangskaarten', voor elke verdieping één. Daarop heeft zij haar intenties geschreven van hoe ze in elke kamer wil leven: haar wensen, haar hoop en haar mogelijkheden. De gasten beantwoorden deze intenties door in elke kamer een speelse opdracht te vervullen."

Housewarming, Utrecht.

grafmand rood